Masthead header

Monthly Archives: August 2011

Happy anniversary Jess and Filip!

Jess en Filip zijn gisteren één jaar getrouwd!

Hieronder kan je enkele pagina’s uit hun album bekijken. Ze hadden één van de mooiste feesten die ik tot nu toe fotografeerde. Kaat mocht vorig jaar het haar en de schmink van Jess doen. Sindsdien gaan ze samen naar rommelmarkten, organiseren ze feestjes of gaan ze samen pizza eten met mij en Filip.









 

Share

Martine + Jean-Paul

Bij een eerste gesprek probeer ik mijn koppels altijd duidelijk te maken dat de locatie eigenlijk niet zo belangrijk is voor mij. Het gaat vooral om de liefde tussen bruid en bruidegom. Liever dus geen shoots in vervallen gebouwen of in opvallende locaties, het leidt alleen maar af. Wel, deze post bewijst dat ik niet helemaal juist zat met mijn theorie. De shoot met Jean-Paul en Martine nam een heel andere wending toen we een smalle gang ergens in een achterhoek van Palais de Plume inliepen. Wat een mooi licht voor een binnenlocatie! Het interieur paste perfect bij de trouwjurk van Martine. De zwart-wit foto met het silhouet van Martine tegen een zwarte piano op de achtergrond is het mooiste dress shot dat ik tot nu toe heb gefotografeerd.

 

Share

Preview Wim + Eveline

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

  Tom, de broer van Eveline zong enkele liedjes tijdens de ceremonie. La gare musicaleBeliever (live op de trouw van Wim en Eveline)

 

Share

Bonnie

Elke 15de augustus organiseerde mijn oma {door de familie de Bonnie genoemd} een groot feest op de Antwerpse moederkesdag. Dit feest was steeds een hoogtepunt van mijn zomers als kind. Ik had meer dan 25 neven en nichten om mee te spelen en te ravotten. Er werd die dag steeds een grote tent opgezet waar we met 60 mensen van de familie samen de dag door brachten. ‘s Avonds, als het donker was geworden, speelden we boeman in de grote tuin. Onze nonkels verstopten zich in de grote tuin achter muurtjes en struiken en sprongen te voorschijn als er één van ons op zijn tenen voorbij sloop. Vanaf mijn 21ste nam ik af en toe ook foto’s met een analoge camera die ik van een nonkel had gekregen. De feesten op de 15de augustus waren mijn eerste reportages. Soms vroeg ik een nonkel, een tante of een neef voor een portret. Voor mijn 21ste maakte ik nooit foto’s, behalve tijdens vakanties. Maar ik had tot dan toe niet echt interesse in foto’s of beelden. Op de feesten van moederkesdag ben ik echt begonnen als fotograaf, tussen mijn familie en de Bonnie.

De Bonnie was moeder van elf kinderen en grootmoeder van 27 kleinkinderen. Ze woonde tot de laatste dag van haar leven in het grote huis dat haar ouders ooit gebouwd hadden. Samen met mijn opa pendelde ze tussen zijn tandartspraktijk in Antwerpen en haar ouderlijk huis in Tildonk. Door het jaar in Antwerpen en tijdens de vakanties in Tildonk, wat een fantastisch leven! Ze bakte elke dag haar eigen brood (het bonnie-brood!), werkte als vrijwilliger voor daklozen in Brussel, paste op een bende kleinkinderen, reisde geregeld op haar eentje naar zuid-frankrijk, hield haar huis open voor Koerdische gasten, onderhield een grote groententuin en ving haar kinderen op als het wat minder ging. Ik ging regelmatig bij haar op bezoek en we vertelden elkaar over wat we hadden de afgelopen dagen hadden beleefd. Slechts zelden vertelde ze iets over toen ze jong was. Hieronder vind je enkele oude foto’s van haar. Ik vind de eerste foto ontzettend mooi. Ze wilde niet veel vertellen over vroeger, maar dit beeld vertelt mij genoeg over haar.

De trouwfoto van mijn overgrootouders

Mijn overgrootvader

Het huis waar ik vroeger met mijn neven en nichten speelde op de 15de augustus.

Portret van de Bonnie als jong meisje.

 

 

De familiefeesten waren de momenten waar ik mijn camera boven haalde en waar ik voorzichtig leerde portretten te maken. Zonder de Bonnie was ik nooit fotograaf die ik nu ben.

 

Share

Bonnie in Amerika

Toen ik in 2008 enkele maanden in Amerika rond reisde, sliep ik elke nacht in een ander motel. Ergens halverwege mijn reis kwam ik in een klein afgelegen dorpje in Nevada. De man achter de balie vroeg me 48 dollar voor een nacht. Ik probeerde even of het niet goedkoper kon, maar hij hield voet bij stuk. Ik wilde de kamer wel nemen voor die prijs, op voorwaarde dat ik een portret van hem mocht maken. Joe nam zijn wandelstok, zei no problem, duwde met zijn stok het vliegenraam open en vroeg where do you want me? Het is nog steeds één van mijn favoriete protretten die ik maakte in Amerika.

Drie jaar later ging ik Joe opnieuw opzoeken. Ik reed naar het zelfde dorpje en vond Joe opnieuw in het motel. Ik had een print mee van de foto en ik vroeg hem of hij de graag de foto wilde hebben. Ik wilde wel eerst graag opnieuw een portret maken van hem. Deze keer vroeg ik hem of hij graag zijn honden er bij wilde. Joe zette zich neer op een stoel en de honden (Bonnie and Clyde) sprongen spontaan op zijn schoot.

 

Share
A M E R I C A N   W O R K
F A C E B O O K   F A N P A G E